Menu

Dzisiaj jest

poniedziałek,
05 grudnia 2016

(340. dzień roku)

Święta

Licznik

Liczba wyświetleń:
465757

Wyszukiwanie

              Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!  

     

      Nie lękajcie się!  BÓG jest Miłością!

 

 

        "Na świecie doznacie ucisku, ale miejcie odwagę:                 

         Jam zwyciężył świat".  J 16,33

  

         "Zwycięstwem, które zwyciężyło świat,            

         jest wiara nasza".   1  J 5,4

         „Umiłowani, nie dowierzajcie

         każdemu duchowi

         ale badajcie duchy, czy są z Boga,      

         gdyż wielu fałszywych proroków      

         pojawiło się na świecie”.  1 J 4, 1

Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych

spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia - roratka Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk symbolizuje ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka. Świeca roratnia jest dodatkową świecą, zapalaną podczas rorat. W kościele umieszczana jest na ołtarzu i zapalana w czasie roratnich Mszy Świętych. Zazwyczaj jest to wysoka biała świeca, przepasana białą wstążką i udekorowana zielenią. Zapala się ją dopiero podczas uroczystego hymnu «Chwała na wysokości Bogu». Także w niektórych domach roratkę umieszcza się na ołtarzyku domowym, bardzo często obok figurki lub obrazu Matki Bożej. Zapalana jest w czasie modlitw rodzinnych. Świeca roratnia symbolizuje Maryję, która w mroczny czas adwentowy niesie światu Chrystusa.

Lampion adwentowy można wykonać z kartonu w kształcie czworoboku zamkniętego, ozdobić go można symbolami chrześcijańskimi. Wewnątrz nich umieszcza się świecę lub małą żarówkę na baterię. Kiedyś, idąc na roraty, dzieci zabierały lampiony ze sobą do kościoła, w ten sposób oświetlając sobie drogę. Dzisiaj lampiony są zapalone w pierwszej części Mszy Świętej roratniej. Wówczas w kościele gasi się światło, panuje symboliczna ciemność. Lampion jest symbolem przypowieści Jezusa o roztropnych pannach, które z płonącymi lampami oczekiwały na przyjście Oblubieńca.

Kalendarz adwentow niektóre rodziny prowadzą tzw. kalendarz adwentowy. Zazwyczaj ma on kształt drabiny, która liczy tyle schodek, ile dni ma okres Adwentu. Po tej drabinie Dzieciątko Jezus zstępuje w kierunku żłóbka. Zwyczaj ten znany jest i pielęgnowany w wielu krajach na całym świecie, nie tylko w rodzinach katolickich. Kalendarz adwentowy wskazuje na zbliżające się święta. Oczywiście, symbolika Adwentu jest o wiele bogatsza i obszerniejsza (należy uwzględnić także symbole w innych krajach), ale wyżej opisane symbole są mocno zakorzenione w naszym kraju i potwierdzone tradycją ludową. Niech ten czas oczekiwania na przyjście Dzieciątka Jezus pomoże nam radośnie przyjąć i zrozumieć ten dar od Boga, jakim jest Jezus Chrystus.     

              Trwajcie na modlitwie                                  za dzieci i młodzież! 

    Módlcie się z dziećmi i z młodzieżą!            

 

Od czwartku 14 kwiatnia 2016r. rozpoczynają się obchody 1050 r. chrztu Polski w Gnieźnie, w piątek przeniesione zostaną do Poznania, żeby nie zapomnieć o tak ważnym wydarzeniu prosimy o rozwieszeniu flag państwowych.

 CHRZEST POLSKI

996 – 2016

Mieszko I przez cały okres swych rządów dał się poznać jako władca dążący do niezależności politycznej. A przede wszystkim uniknąć chciał bezpośredniego uzależnienia od Cesarstwa Niemieckiego. Ówczesny cesarz niemiecki - Otton I - przejawiał tendencje uniwersalistyczne i postawił sobie za cel podporządkowanie sobie plemion słowiańskich. Miało się to dokonać poprzez chrystianizację za pośrednictwem duchowieństwa niemieckiego, które utworzyło swoje placówki misyjne na pograniczu niemiecko-słowiańskim. Jednakże Mieszko I chciał uniknąć zależności od Niemiec i szukał sprzymierzeńca w Czechach.

Małżeństwo z Dobrawą Przymierze polsko-czeskie zostało przypieczętowane w roku 965 małżeństwem Mieszka I z księżniczką Dobrawą z czeskiej dynastii Przemyślidów. Według przekazu Galla Anonima, Dobrawa uzależniła kwestię zamążpójścia od porzucenia przez Mieszka I kultywowanego przez władców pogańskich zwyczaju posiadania wielu żon. Krótko po zaślubinach, w roku 966 książę Mieszko I przyjął chrzest za pośrednictwem czeskim. Niestety z braku źródeł historycznych nie wiadomo, w jakim miejscu odbyła się ta uroczystość. Najpierw ochrzcił się sam książę i jego dwór, ale misje chrystianizacyjne wśród społeczeństwa trwały jeszcze kilka stuleci.

 

MODLITWA W ROKU JUBILEUSZU

CHRZTU POLSKI – 2016 r.

                              Boże, nasz Ojcze,

       W roku jubileuszu Chrztu Polski dziękujemy za łaskę wiary,            za Twoje wejście w dzieje każdego z nas i naszej Ojczyzny,                         za łaskę, która nam nieustannie towarzyszy.

                Ojcze z nieba Boże – zmiłuj się nad nami.

                   Panie Jezu Chryste, Synu Boży,                                         Jesteś Panem i Zbawicielem każdego z nas.                 Pragniemy i prosimy, abyś kierował całym naszym życiem       osobistym, rodzinnym i społecznym.

Panie Jezu, Synu Boży – zmiłuj się nad nami.

        Duchu Święty, źródło życia i miłości,                                          Wołamy o Twoje i potęgę Twojej łaski,                                 abyśmy mogli poznać Prawdę, kochać Kościół, służyć braciom i siostrom miłością ofiarną, i odważnie głosić współczesnemu światu Dobrą Nowinę.    

                                                         Duchu Święty, Boże – zmiłuj się nad nami.

                                     Maryjo, nasza Matko i Królowo,

                                     Święci Patronowie naszej umiłowanej Ojczyzny,                                                                              wspierajcie nas swoim wstawiennictwem,                                                                             abyśmy dochowali wierności łasce Chrztu świętego,                                         wierności Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, Kościołowi świętemu i jego pasterzom,

                               Maryjo Matko i Królowo Polski – módl się za nami.

 

Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia –

8 grudnia 2015 – 20 listopada 2016

 

Papież Franciszek ogłosił w dniu 13 marca 2015 roku, w Bazylice św. Piotra, Nadzwyczajny Rok Święty. Jubileusz Miłosierdzia rozpocznie się otwarciem Drzwi Świętych w Bazylice św. Piotra, w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia 2015 roku i zakończy się 20 listopada 2016 roku, wraz z Uroczystością Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata.

Oficjalne i uroczyste ogłoszenie Roku Świętego odbędzie się podczas tegorocznej Niedzieli Miłosierdzia, uroczystości wprowadzonej przez św. Jana Pawła II, która jest celebrowana w niedzielę przypadającą po Świętach Wielkanocnych. Papież, stojąc przed Drzwiami Świętymi, ogłosi w tym dniu oficjalnie Bullę na Rok Święty.

O Miłosierdziu Bożym Jan Paweł II

Miłosierdzie Boże – jedyne źródło nadziei wobec zła

Nie ma dla człowieka innego źródła nadziei, jak miłosierdzie Boga. Pragniemy z wiarą powtarzać: Jezu, ufam Tobie! To wyznanie, w którym wyraża się ufność we wszechmocną miłość Boga, jest szczególnie potrzebne w naszych czasach, w których człowiek doznaje zagubienia w obliczu wielorakich przejawów zła. Trzeba, aby wołanie o Boże Miłosierdzie płynęło z głębi serc ludzkich, pełnych cierpienia, niepokoju i zwątpienia, poszukujących niezawodnego źródła nadziei. Dlatego przychodzimy dziś tutaj, do łagiewnickiego sanktuarium, aby na nowo odkrywać w Chrystusie oblicze Ojca, który jest „Ojcem miłosierdzia oraz Bogiem wszelkiej pociechy”(por. 2 Kor 1,3). Pragniemy oczyma duszy wpatrywać się w oczy miłosiernego Jezusa, aby w głębi Jego spojrzenia znaleźć odbicie własnego życia oraz światło łaski, którą już po wielokroć otrzymaliśmy i którą Bóg zachowuje dla nas na każdy dzień i na dzień ostateczny (Homilia na poświęcenie sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach, 1, 17 sierpnia 2002)

O Miłosierdziu Bożym Benedykt XVI

  Miłosierdzie Boże polega nie tylko na odpuszczaniu nam grzechów. Polega również na tym, że Bóg, Ojciec nasz sprowadza nas – nieraz nie bez cierpienia, utrapienia i lęku z naszej strony – na drogę prawdy i światła, ponieważ nie chce naszej zguby (por. Mt 18, 14; J 3, 16).To dwojakie objawienie Bożego Miłosierdzia ukazuje, że Bóg jest wierny przymierzu z każdym chrześcijaninem przypieczętowanemu w chrzcie ( Przemówienie w katedrze Matki Miłosierdzia w Kotonu, 18 listopada 2011).   

          O Miłosierdziu Bożym Ojciec Franciszek

“Miłosierdzie jest aktem najwyższym i ostatecznym, przez które Bóg wychodzi nam naprzeciw. Miłosierdzie jest podstawowym prawem, które tkwi wsercu każdej osoby, gdy patrzy szczerymi oczyma na swoich braci i siostry, których spotyka na swojej drodze życia. Miłosierdzie jest drogą, która łączy Boga i człowieka ponieważ otwiera serce na nadzieję, że będziemy zawsze kochali pomimo ograniczeń naszego grzechu. Są chwile, w których w sposób mocniejszy jesteśmy wezwani, by utkwić wzrok w miłosierdziu. Byśmy sami stali się skutecznym znakiem działania Ojca. Z tego powodu ogłosiłem Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia, jako szczególny czas łaski da Kościoła”

        

AKT ZAWIERZENIA MIŁOSIERDZIU BOŻEMU

 

Boże, Ojcze miłosierny,
który objawiłeś swoją miłość
w Twoim Synu Jezusie Chrystusie,
i wylałeś ją na nas w Duchu Świętym, Pocieszycielu,
Tobie zawierzamy dziś losy świata i każdego człowieka.

Pochyl się nad nami grzesznymi,
ulecz naszą słabość,
przezwycięż wszelkie zło,
pozwól wszystkim mieszkańcom ziemi
doświadczyć Twojego miłosierdzia,
aby w Tobie, w Trójcy Przenajświętszej, Boże,
zawsze odnajdywali źródło nadziei.

Ojcze przedwieczny,
dla bolesnej męki i zmartwychwstania Twojego Syna,
miej miłosierdzie dla nas i całego świata!
Amen.

GRA CZŁOWIEKA Z SZATANEM

Człowiek sam, przegrywa!

                        JEZUS CHRYSTUS I NIEPOKALANA MATKA                                                                           Jedyny ratunek ludzkości!           

   

   Nawracajcie się           i wierzcie w Ewangelię!

 

 

 

„Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię – to nowe hasło roku duszpasterskiego. Jak je rozumieć?

Kościół katolicki w Polsce zdecydował, że przez najbliższe lata kroczyć będzie duszpasterską drogą odnowy przymierza chrzcielnego. Taka decyzja Konferencji Episkopatu Polski (KEP) związana jest z przypadającą w 2016 roku 1050. rocznicą chrztu Polski. Komisja Duszpasterstwa KEP, we współpracy ze Stowarzyszeniem Pastoralistów Polskich, wypracowała wizję czteroletniego programu pracy duszpasterskiej, która streszcza się w haśle: „Przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie. Przez wiarę i chrzest do świadectwa. Logika Programu duszpasterskiego na lata 2013–2017 prowadzi od wiary, przez nawrócenie i chrzest do misji. W pierwszym roku (2013/2014) mieliśmy hasło: „Wierzę w Syna Bożego, na drugi (2014/2015) wybrano: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię, na trzeci (2015/2016): „Nowe życie w Chrystusie i na czwarty (2016/2017): „Idźcie i głoście. Każdy rok pracy złączony jest ze znakiem z liturgii chrztu. Są nimi: świeca, krzyż, woda i biała szata oraz olej. Znaki te mogą pomóc ochrzczonym w odnowieniu łaski tego sakramentu i w odkrywaniu godności i misji, jaką otrzymali. Mamy za sobą pierwszy rok, poświęcony głoszeniu kerygmatu, by wzmocnić i odnowić wiarę w Jezusa Chrystusa.

Jaki znak towarzyszy temu hasłu?

Znakiem z liturgii chrztu jest w roku nawrócenia krzyż. Kapłan, który nas ochrzcił, uczynił na początku znak krzyża na naszym czole. Powtórzyli ten gest nasi rodzice i chrzestni. Przez chrzest weszliśmy w owoc drzewa krzyża, w odkupienie, zanurzyliśmy się w zbawczej śmierci Chrystusa. Program proponuje, by w parafiach zatroszczyć się o krzyże, zwłaszcza w miejscach publicznych, by były zadbane i uszanowane. Sugerujemy ludziom młodym, przed zbliżającymi się Światowymi Dniami Młodzieży w 2016 roku w Krakowie, by zainteresowali się krzyżami w swojej okolicy, by poznali ich historię, udokumentowali je na fotografiach i poznali genezę ich powstania. Takie działania nawiązują do krzyża Światowych Dni Młodzieży, który nawiedza nasze diecezje. Zachęcamy też rodziców, by błogosławili swoje dzieci, by gest błogosławieństwa stał się czymś naturalnym w domach ludzi wierzących. Człowiek, który z wiarą błogosławi staje się narzędziem w ręku Boga wypraszającym miłość Pana Boga.

Co przeciętny katolik powinien zrobić, by się nawrócić?

Nawrócenie jest owocem spotkania człowieka z kerygmatem, czyli z jądrem Ewangelii. Kerygmatem jest żywy Jezus Chrystus, którego mamy przepowiadać, by Go pokochać i naśladować. Doświadczenie żywego Jezusa powoduje zmianę myślenia człowieka o Bogu, o świecie, o sobie i bliźnich. Zaczyna się wtedy to, co psalmista opisał, mówiąc, że uczymy się chodzić ścieżkami Pana. Nasze myśli, pragnienia, plany i decyzje staramy się podporządkować mądrości i woli Bożej. To nawrócenie dokonuje się indywidualnie i społecznie, bo człowiek nie żyje sam, ale w relacjach z innymi ludźmi. Myślę, że warto szukać w tym roku miejsc i doświadczeń żywego Boga, jakby z pierwszej ręki. Potrzebne jest otwarcie umysłu i serca na słowo Boże i moc sakramentów, by Pan Bóg mógł w nas odnawiać swoje podobieństwo. W tegorocznym programie stawiamy trzy priorytety: wiara, nawrócenie oraz radość z nadzieją. Chodzi o to, by podjąć działania wzmacniające wiarę zwłaszcza ludzi dorosłych, by przyjęcie Jezusa prowadziło do odkrycia Bożej miłości, która jest silniejsza niż grzech, którego doświadczamy. Nawrócenie dokonuje się przez sakrament pokuty i pojednania, gdzie Bóg oczyszcza nas z grzechów i umacnia w podejmowanych wysiłkach przemiany naszego życia. Z objawień Matki Bożej w Fatimie chcemy uczyć się ducha pokuty i wynagrodzenia za grzechy. Pragniemy także odkrywać, że autentyczna radość i nadzieja są owocem nawrócenia. Kto zapłacze nad swym grzechem i przyjmie dar przebaczenia, ten doświadczy radości i żyć będzie w nadziei wiecznej jedności z Bogiem.

 

 

 

 

 

Zegar

Blok reklamowy

Dźwięk

Brak pliku dźwiękowego

Statystyki

Brak własnych statystyk

Sonda

W jakim celu osobiście przychodzę na Mszę Św. w niedzielę do kościoła?

jestem katoliczka i spelniam obowiozek i wypraszam blogoslawienstwo na caly tydzien